maternity coaching of zwangerschapscoaching

Professionele coaching voor aanstaande, prille en ervaren ouders

Moeder en coach: twee verschillende werelden “Zeg mam, wanneer schrijf je nou eens een blog over mij?“ Met

Moeder en coach: twee verschillende werelden
“Zeg mam, wanneer schrijf je nou eens een blog over mij?“ Met die vraag kwam mijn  zoon Pepijn onlangs naar mij toe. Dat was natuurlijk te verwachten. Want na een verhaal over zijn  puberzus en een heel epistel over zijn oma (mijn moeder) vindt hij het nu tijd worden dat de aandacht eens naar hem uit gaat. Vrijwel meteen gaan mijn gedachten terug naar de periode dat ik zwanger van hem was.

Een meisje of een jongen?
Ik heb namelijk in die periode de meest desastreuze gedachten in mijn hoofd gehaald die ik met niemand durfde te delen. Tot aan zijn geboorte heb ik me zorgen gemaakt over het feit dat het nu ook wel eens een jongetje zou kunnen zijn. Ik hoor u denken: “Wat maakt het nou uit wat het wordt….als het maar gezond is”. Natuurlijk hield ik me dat zelf ook telkens voor ogen maar toch bleef het aan me knagen. Ik had niet zoveel met kleine jongetjes en had al een wolk van een dochter. Wat kon ik me nou nog meer wensen dan twee lieve, kleine meisjes? En daar kwam het moment dat de volgende verontrustende gedachte bij me op kwam. Want hoe kon ik nou van mijn tweede kind net zoveel houden als van mijn eerste kind? Dat was toch eigenlijk niet mogelijk? In geen enkel boek, cursus of TV-programma vond ik herkenning. Ik voelde me schuldig en ook wel een beetje abnormaal dat ik zulke gedachten had. En toen werd hij geboren! Ik hoef u waarschijnlijk niet uit te leggen dat ik vanaf het moment dat ik hem zag verliefd was en zielsveel van hem hield. Nadat ik in een openhartige bui aan mijn vriendinnen bekende wat ik tijdens de zwangerschap had gevoeld bleek uiteraard dat ik niet de enige was. Inmiddels weet ik dat er veel vrouwen worstelen met gevoelens tijdens de zwangerschap waar ze geen raad mee weten. In onze trainingen die gericht zijn op zwangerschapsbegeleiding probeer ik dan ook altijd op een subtiele manier dit onderwerp aan de orde te laten komen. Je hebt gauw genoeg in de gaten of er behoefte aan is.

Een leuke vrolijke knul, hoewel……………
Inmiddels is hij 11 jaar. Het is een lieve, sociale en stoere knul die voetballend door het leven gaat. Hij heeft één beste vriend, een heel aantal goede vrienden en meestal is hij vrolijk en opgewekt. Hij is, net als zijn moeder, met hart en ziel supporter van VVV-Venlo. En daarnaast is er ook nog dat éne, dat ook zo bij hem hoort. Iets waarvan ik dacht dat ik er niet over mocht schrijven. Tot mijn verbazing vindt hij het deze keer goed dat ik het met anderen deel. En dat is een hele stap voor hem. Want het feit dat hij stottert, want daar gaat het om, maakt het dagelijks leven voor hem soms niet gemakkelijk. Denk alleen maar eens aan alles wat zich op een dag in de klas afspeelt: kringgesprek, voorleesbeurten, presentaties, spreekbeurten, boekbesprekingen. Dit alles zorgt voor een voortdurende spanning waar hij echt last van heeft. Het maakt hem erg onzeker en hij heeft weinig zelfvertrouwen. En dat is juist zo jammer want verder ontbreekt het hem werkelijk aan niets. Hij ziet er leuk uit, kan heel goed mee op school, kan erg goed voetballen en is populair bij zowel jongens als meisjes. Maar voor hem is het stotteren iets waar hij zich voor schaamt en waarvan hij eigenlijk niet wil dat mensen het weten. Hij praat er het liefst zo min mogelijk over. Inmiddels is hij een meester geworden in het ontwijken van lastige vragen en omzeilen van voor hem moeilijke situaties. Om een voorbeeld te noemen: zijn voetbaltrainer, die hem nu vanaf augustus in zijn team heeft, weet niet dat hij stottert.

Moeder en coach: twee verschillende werelden
Nu bestaat mijn dagelijkse werk uit het motiveren van mensen om bepaalde doelen te bereiken die ze nastreven. Om het beste uit zichzelf naar boven te halen. Ik praat met mijn cliënten over eigenwaarde en hun zelfbewustzijn en hoe ze dit kunnen vergroten zodat ze steviger in het leven staan en meer zelfverzekerd zijn. Dagelijks sta ik met verve voor een groep vrouwen te vertellen dat ze van hun mogelijkheden moeten uitgaan en niet van hun onmogelijkheden. Dat ze meer kunnen dan ze zelf denken en dat er altijd een oplossing is ….als je er maar in gelooft en zelf de regie neemt. En ik durf ook nog wel te beweren dat dit meestal goed aanslaat en dat we goede resultaten behalen. Ik vind het dan ook bijzonder frustrerend dat ik, met alle coachervaring die ik inmiddels heb, Pepijn niet weet te overtuigen dat hij is wie hij is en dat iedereen hem leuk vindt zoals hij is. Op het moment dat het je eigen kind betreft wordt het dus een heel ander verhaal en lijkt alles wat ik overdag met volle overtuiging sta te vertellen ineens veel minder logisch. Ik merk dat ik daar erg veel moeite mee heb.

Hoezo onzeker???
Maar op momenten dat ik het helemaal niet verwacht verrast hij me dan weer enorm. Dan besef ik dat hij gewoon een hele normale opgroeiende tiener is die van een onschuldig mannetje aan het veranderen is in een jongeman die zich langzaam aan het losmaken is van zijn moeder. Het moment dat ik tot dit besef kwam wil ik u niet onthouden. Onlangs fietsten we samen na een wedstrijd van VVV-Venlo naar huis, toen we aan de overkant een groepje meisjes van een jaar of 17 zagen staan. Ik zat nog helemaal in mijn analyse van de wedstrijd toen hij me plotseling aanstootte en enthousiast riep: “Kijk mam, wat een lekkere chickies!!”. Wellicht valt het met die onzekerheid toch wel mee!

Marie-José Keulards, regiodirecteur Career en Kids Zuidoost Nederland en moeder van Jasmijn en Pepijn.

3 thoughts on “Professionele coaching voor aanstaande, prille en ervaren ouders

Plaats een reactie